நள்ளிரவு 1 மணி. அந்தப் பெட்டியில் நான் மட்டும் தான் இருந்தேன். வெளியே இருட்டிலும், என் ஜன்னல் கண்ணாடியில் எனக்குப் பின்னால் ஒரு உருவம் நிற்பது போல தெரிந்தது. நான் மெதுவாக திரும்பிப் பார்த்தேன்...
அங்கே யாருமில்லை. ஆனால் திடீரென குளிர்ந்த காற்று பெட்டிக்குள் வீசியது. விளக்குகள் மீண்டும் அணைந்து அணைந்து எரிந்தன.
என் இருக்கைக்கு எதிரே ஒரு முதியவர் அமர்ந்திருந்தார். அவர் முகம் வெளிறிப் போய், கண்கள் வெற்றிடமாக இருந்தன. "என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?" என்று கேட்டார்.
நான் பயத்தில் கத்த முயன்றேன், ஆனால் என் குரல் வெளியே வரவில்லை. அந்த முதியவர் மெதுவாக என் கழுத்தை நோக்கி கையை நீட்டினார்.
ரயில் சத்தத்துடன் ஒரு குகைக்குள் நுழைந்தது. இருட்டில் யாரோ சிரிக்கும் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது... அடுத்த நாள் காலையில் அந்த பெட்டியில் என் பைகள் மட்டுமே கிடந்தன.