மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளின் அடர்ந்த காடுகளுக்குள், சூரிய ஒளி கூட நுழைய முடியாத ஒரு பள்ளத்தாக்கில் அந்தப் பழமையான சிதிலமடைந்த கோவில் அமைந்திருந்தது. அகழ்வாராய்ச்சியாளர் கதிர்வேல் தனது குழுவினருடன் பல மாதங்களாகத் தேடி வந்த இடம் இதுதான். ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன் மாமன்னர் பாண்டிய நெடுஞ்செழியன் தனது போர் வெற்றிகளுக்குப் பின் மறைத்து வைத்ததாகக் கூறப்படும் அளப்பரிய பொக்கிஷங்கள் இங்குதான் உள்ளதாக பழைய ஓலைச்சுவடிகள் கூறின. சுற்றிலும் கொடிய விஷப்பாம்புகளும், மனிதர்கள் அறியாத ஆபத்துக்களும் நிறைந்த அந்த இருண்ட வனத்தில், கோவிலின் பிரம்மாண்டமான கற்சிலைகள் அவர்களை வரவேற்றன. ஒவ்வொரு சிலையும் ஒரு கதையைச் சொல்வது போல தத்ரூபமாக செதுக்கப்பட்டிருந்தது. கதிர்வேலின் கையில் இருந்த பழைய வரைபடம் அந்தக் கோவிலின் கர்ப்பக்கிருகத்தைக் காட்டியது.
கோவிலின் உடைந்த படிகளில் ஏறியபோது, ஒரு விசித்திரமான இயந்திரப் பொறியின் சத்தம் கேட்டது. யாரோ ஒருவர் இங்கு முன்பே வந்திருக்கிறார்கள் அல்லது இது ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இயங்கும் பாண்டியர்களின் பொறிமுறையாக இருக்க வேண்டும். கதிர்வேலின் உதவியாளர் மாறன் மெதுவாகச் சென்றபோது ஒரு பெரிய பாறை உருண்டு அவர்கள் வழியை அடைத்தது. "எச்சரிக்கையாக இருங்கள், இந்த இடம் முழுவதும் தற்காப்புப் பொறிகள் நிறைந்துள்ளன!" என்று கதிர்வேல் கத்தினார். அவர்கள் தட்டுத்தடுமாறி அந்த இருண்ட மண்டபத்தைக் கடந்தபோது, அங்கே ஒரு பெரிய இரும்புக்கதவு காணப்பட்டது. அதில் பண்டைய தமிழ் பிராமி எழுத்துக்களில் ஒரு புதிர் எழுதப்பட்டிருந்தது. "காலத்தை வென்றவன் மட்டுமே கதவைத் திறப்பான்" என்ற அந்த வரியைப் படித்துவிட்டு கதிர்வேல் யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.
பல மணி நேர போராட்டத்திற்குப் பின், அங்கிருந்த சூரிய கடிகாரத்தின் தத்துவத்தைப் பயன்படுத்தி கதிர்வேல் அந்தப் புதிரை விடுவித்தார். ஒரு பெரிய பெருமூச்சுடன் அந்த இரும்புக்கதவு இரண்டாகப் பிளந்து திறந்தது. உள்ளே நுழைந்த அவர்களின் கண்கள் கூசும் அளவிற்கு ஒரு பிரகாசமான ஒளி வீசியது. அது சாதாரண தங்கம் அல்ல, பல நூறு ஆண்டுகளாக இருட்டில் பதுங்கி இருந்த பாண்டியர்களின் வீரத்தைக் குறிக்கும் விலைமதிப்பற்ற நவரத்தினக் கற்கள்! ஆனால் அந்த அறையின் நடுவே ஒரு தங்கப் பேழையின் மேல் ஒரு பெரிய நாகம் சுருண்டு படுத்திருந்தது. அது சாதாரண பாம்பல்ல, மன்னர் விட்டுச் சென்ற காவல் தெய்வத்தின் மறுஉருவம் போல அத்தனை பிரம்மாண்டமாக இருந்தது. கதிர்வேல் மெதுவாகத் தன் பையில் இருந்த அந்தச் சங்கு ஒன்றினை எடுத்து ஊதத் தொடங்கினார்.
சங்கின் நாதம் கேட்டதும் அந்த மாபெரும் நாகம் மெதுவாகத் தலையைத் தூக்கி கதிர்வேலைப் பார்த்தது. அது அவரைத் தாக்கவில்லை, மாறாக அவருக்கு வழிவிடுவது போல ஒதுங்கிச் சென்றது. அந்தத் தங்கப் பேழையைத் திறந்த கதிர்வேலுக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அங்கே தங்கமும் வைரமும் இல்லை, மாறாக உலகம் இதுவரை கண்டிராத பண்டைய தமிழர்களின் மிகச் சிறந்த அறிவியல் மற்றும் மருத்துவ ஓலைச்சுவடிகள் இருந்தன. நோய்களை நொடியில் தீர்க்கும் மூலிகை ரகசியங்களும், ஆகாய விமானங்களை உருவாக்கும் வரைபடங்களும் அதில் இருந்தன. உண்மையான பொக்கிஷம் தங்கம் அல்ல, அறிவுதான் என்பதைப் பாண்டிய மன்னன் உலகுக்கு விட்டுச் சென்றிருந்தான். கதிர்வேல் அந்தச் சுவடிகளை பக்தியுடன் கையில் எடுத்தார். பாண்டியர்களின் புகழ் இனி மீண்டும் உலகம் முழுவதும் பரவப் போகிறது!